زندگی کردن با ناراحتی روحی مثل اینه که دور گردنت طناب دار باشه و بخوای روی سنگ های سطحی و لیز یه رودخونه خروشان راه بری و گاهی بدوی... اگه لیز بخوری شاید کم عمق باشه و فقط زخم برداری که بعدا واسه خودت یه گوشه میشینی و فشارش میدی تا بیشتر درد رو تجربه کنی تا غم یا لذت عجیبی وجودتو بگیره... یا عمیق باشه و طناب دور گردنت باعث بشه خفه شی...